Oferta edukacyjna - Centrum rewalidacyjno-terapeutyczne

CENTRUM TERAPEUTYCZNE

 Centrum terapeutyczne zostało stworzone na potrzeby uczniów klas integracyjnych, ale z pomocy specjalistów korzystają wszystkie dzieci, które wymagają pomocy logopedy, psychologa lub rehabilitanta. Z centrum terapeutycznym ściśle współpracuje pedagog szkolny, wychowawcy i nauczyciele wspierający proces integracji w szkole. Dzięki takiej organizacji w pracy istnieje możliwość ustalania i aktualizowania indywidualnych programów terapeutycznych i dydaktycznych.

Terapeuci starają się aby w centrum panowała miła i przyjazna atmosfera, aby dzieci podczas zajęć czuły się akceptowane, a nauka odbywała się poprzez zabawę. Pracownicy wspierają również rodziców udzielając fachowych porad.

Logopeda- mgr Monika Dzięgielewska ( specjalista surdologopedii i neurologopedii) w ramach swoich zajęć prowadzi:

• Badania selekcyjne kwalifikujące dzieci na ćwiczenia logopedyczne i  indywidualną terapię logopedyczna
• Rozmowy z rodzicami i wychowawcami, podczas, których udziela instruktażu specjalistycznego do pracy z dzieckiem.
• Terapię Tomatisa

Dzieci podczas zajęć logopedycznych pracują indywidualnie, wykorzystują do pracy programy multimedialne, gry i zabawy edukacyjne oraz programy terapeutyczne: Metodę Dobrego Startu, Metodę Psychomotoryczna. Logopeda terapię wzbogaca zajęciami kształtującymi analizę i syntezę wzrokową , słuchową oraz koordynację wzrokowo- ruchową.

Logopeda ponadto na początku roku szkolnego wśród uczniów klas pierwszych przeprowadza Przesiewowe Badania Słuchu i Wzroku za pomocą programów multimedialnych-„SŁYSZĘ”  i „WIDZĘ.

Psycholog- mgr Agnieszka Zaniewicz prowadzi:

• Badania diagnostyczne inteligencji, dojrzałości umysłowej, emocjonalnej i innej wynikającej z potrzeb szkoły
• Poradnictwo psychologiczne
• Zajęcia o charakterze terapeutycznym
• Zajęcia indywidualne z elementami reedukacji

• Terapię EEG Biofeedback

Psycholog szczególnie dużo uwagi poświęca na kontakty z rodzicami uczniów. Prowadzi indywidualne rozmowy, służy pomocą w rozwiązywaniu problemów wychowawczych.W gabinecie psychologa można zaczerpnąć wiedzy o tym jak rozmawiać ze swoim dzieckiem,  w jaki sposób utrzymać dobry kontakt z dorastającą pociechą, jak pomóc dziecku w rozwiązywaniu problemów.

Rehabilitanci- mgr Marta Szczęśniak i mgr Zbigniew Krakowski w ramach zajęć rehabilitacyjnych prowadzą:

• Ćwiczenia ruchowe z zakresu gimnastyki korekcyjno- kompensacyjnej z dziećmi o obniżonej sprawności fizycznej w szczególności z zaburzeniami statyki ciała, z wadami postawy, ze zniekształceniami statycznymi kończyn górnych i dolnych, z dziecięcym porażeniem mózgowym
• Wyrównują zaburzenia w rozwoju motorycznym
• Instruują rodziców i nauczycieli, co do wykonywania ćwiczeń gimnastycznych w celu dalszego usprawniania dziecka
• Ćwiczenia mające na ceku zapobiegania powstawania zaburzeń statystyki ciała oraz wyrównywanie niedoboru ruchu dzieci z odchyleniami w stanie zdrowia

W gabinecie rehabilitacyjnym dzieci do ćwiczeń wykorzystują specjalistyczny sprzęt rehabilitacyjny służący do usprawniania małej i dużej motoryki ciała.

Pedagog szkolny- mgr Hanna Sarnowska prowadzi działania wynikające z Programu Wychowawczego Szkoły i Szkolnego Programu Profilaktyki:

• Dba o realizację zadań wychowawczych
• Pomaga wychowawcom w rozpoznawaniu indywidualnych potrzeb uczniów  i analizowaniu przyczyn niepowodzeń szkolnych
• Prowadzi zajęcia z zakresu profilaktyki uzależnień i zapobieganiu przestępczości
• Nadzoruje realizacje postanowień Konwencji Praw Dziecka
• Na lekcjach przekazuje wiedzę o istocie zdrowia psychicznego i fizycznego o wpływie stresu na funkcjonowanie organizmu, różnych sposobów przezwyciężania stresu

Pedagog współpracuje z Poradnią Psychologiczno- Pedagogiczną, Sądem Rodzinnym, Powiatową Komendą Policji i Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej.

METODA TOMATISA jest metodą treningu słuchowego przeprowadzanego za pomocą urządzenia zwanego elektronicznym uchem. U osób, u których stwierdza się zaburzenia uwagi słuchowej i lateralizacji słuchowej istnieje możliwość ich poprawienia. Terapia polega na słuchaniu przygotowanego materiału dźwiękowego przez specjalne słuchawki gdzie dźwięki podawane są drogą powietrzną i kostną. Pojedynczy program stymulacji obejmuje zazwyczaj 10 dni po dwie godziny seansu podczas, którego słucha się najszczęściej muzyki gregoriańskiej i utworów Mozarta filtrowanych w odpowiedni sposób. Po kilkutygodniowej przerwie można zacząć kolejny etap terapii.

            Metoda Tomatisa stosowana jest u dzieci z:

• Zaburzeniami mowy ( jąkanie, opóźniony rozwój mowy i wady wymowy)
• Zaburzenia głosu ( chrypki dziecięce)
• Dysleksja
• Zespół nadpobudliwości psychoruchowej

Objawy mogące sugerować zaburzenia uwagi słuchowej to:

·        Zaburzenia koncentracji uwagi

·        Nadwrażliwość na dźwięki

·        Trudności z czytaniem i pisaniem

·        Ubogie słownictwo

·        Mylenie strony lewej i prawej

·        Nieśmiałość

·        Męczliwość

·        Niewyraźne pismo

Metoda Biofeedback EEG jest formą neurorehabilitacji, łączącą w sobie elementy psycho- i neurorehabilitacji. Przy użyciu dwóch zestawów komputerowych współpracujących ze sobą, jest obrazowana i modulowana czynność bioelektryczna mózgu. Wykorzystuje się tutaj sprzężenie zwrotne między stanem psychicznym pacjenta a czynnością neurofizjologiczną mózgu. Osoba poddawana terapii, spełniając ustalone kryteria ćwiczeń gry – ma wpływ na własny obraz EEG. Kiedy wzrasta aktywność mózgu w pożądanym paśmie częstotliwości fal mózgowych, trenujący otrzymuje nagrodę w postaci punktów ( gra przebiega pomyślnie ). Przy wzroście aktywności niepożądanych pasm, sukces w grze znika. W ten sposób mózg sam rozwija proces uczenia się nowych, bardziej odpowiednich częstotliwości fal mózgowych. Biofeedback jest zatem techniką świadomego kontrolowania i sprzęgania funkcji fizjologicznych i psychicznych – zależnie od celu terapii. Za pomocą odpowiedniej liczby treningów można w sposób zamierzony wzmacniać lub osłabiać daną czynność.

Zastosowanie Biofeedback EEG:

• w zaburzeniach neurologicznych ( mózgowe porażenie dziecięce, padaczka, urazy mózgu, stany po udarze mózgu, migrena i inne bóle głowy ),
• w zaburzeniach  psychiatrycznych ( anoreksja, bulimia, depresja, nerwice, zespół obsesyjno – kompulsywny, pobudzenie psychoruchowe, schizofrenia, psychozy, uzależnienia ),
• w zaburzeniach psychologicznych ( ADHD, autyzm, dysleksja, dysgrafia, zaburzenia snu, zaburzenia koncentracji uwagi, zaburzenia pamięci ),
• u osób zdrowych ( poprawa pamięci i koncentracji uwagi, zmniejszenie  napięcia emocjonalnego, zwiększenie odporności na stres, panowanie nad emocjami, poprawa samooceny ).

PROPOZYCJE  PROSTYCH   ĆWICZEŃ   REHABILITACYJNYCH

DO  WYKONYWANIA   PRZEZ   RODZICÓW

ĆWICZENIA  BIERNE  RĘKI

Bierne ćwiczenia rozciągające kończyn górnych

Poniżej przedstawione są ćwiczenia bierne, które mogą nauczyć się wykonywać wasi opiekunowie, w przypadku gdy nie macie możliwości sami ćwiczyć rąk. Należy je wykonywać powoli i delikatnie, ale w miarę dokładnie. Można je wykonywać w czasie kiedy siedzicie w wózku lub leżycie w łóżku. Każde trzeba powtórzyć co najmniej 10 razy.

Ruchy bierne w stawie barkowym

Jedną ręką złap przedramię pacjenta. Drugą złap za staw barkowy, aby móc go stabilizować. Dłoń obróć wewnętrzna stroną do góry, łokieć utrzymując w miarę możliwości prosty. Powoli przenieś rękę nad głowę.

Staw barkowy - odwiedzenie i przywiedzenie

Połóż jedną rękę na stawie barkowym. Drugą ręką złap za łokieć, podtrzymując jednocześnie dłoń zwróconą zewnętrzna stroną do góry. Delikatnie odciągaj rękę na zewnątrz od ciała, tak daleko jak jest to możliwe, jednocześnie pamiętając, żeby nie ciągnąć zbyt mocno.

Rotacje w stawie barkowym Jedną rękę połóż na ramieniu. Drugą ręką trzymaj za przedramię. Rękę przesuń do poziomu ramienia a następnie delikatnie przekręcaj rękę tak, żeby dłoń skierowana była raz stroną wewnętrzną do podłogi, a następnie przekręć całą rękę w stawie barkowym tak, żeby dłoń była skierowana stroną wewnętrzną do sufitu.

Ruch zgięcia i prostowania w stawie łokciowym Jedną ręką złap za górną część przedramienia pacjenta, a drugą złap za nadgarstek. Zegnij rękę w łokciu tak, żeby dłonią dotknąć do ramienia. Po czym wyprostuj rękę do linii prostej.

Suplinacja i pronacja w stawie łokciowym Jedną ręką złap łokieć od spodu, a drugą za nadgarstek. Przekręć dłoń w ten sposób, żeby wewnętrzna strona dłoni zwrócona była raz do podłogi, a następnie po przekręceniu zwrócona była do sufitu.

Zginanie i prostowanie nadgarstka

Złap rękę poniżej nadgarstka. Drugą ręką złap w ten sposób, żeby palce pacjenta znajdowały się na zewnętrznej stronie Twojej dłoni. Trzymając dłoń pacjenta w ten sposób zginaj jego nadgarstek do przodu i następnie do tyłu o około 90 stopni. Palce wyprostują się samoczynnie.

Zginanie i prostowanie palców

Połóż dłoń pacjenta na łóżku w taki sposób, żeby wewnętrzna strona dłoni zwrócona była do góry. Jedną ręką ustabilizuj nadgarstek i śródręcze, a drugą obejmujemy palce od strony grzbietowej. Następnie wykonujemy zgięcie i prostowanie palców, tak jakbyśmy chcieli zacisnąć dłoń w pięść. Możemy również wykonać ruchy zgięcia we wszystkich stawach międzypaliczkowych palców.

Kciuk

Należy wykonać ruch zgięcia i prostowania kciuka przytrzymując w tym czasie dłoń od strony piątego palca. Kciuk zginamy w stronę piątego palca i następnie wykonujemy ruch w przeciwną stronę.

Bierne ćwiczenia kończyn dolnych

Bierne ćwiczenia kończyn dolnych są to ćwiczenia do wykonania przez opiekuna, mające na celu rozruszanie bioder, nóg i kolan u osób z porażeniami, jeśli nie są one w stanie same wykonywać ćwiczeń. Ćwiczenia ta należy robić powoli i delikatnie podczas gdy osoba ćwiczona leży na plecach. Każdy z opisanych ruchów trzeba powtórzyć 10 razy dla każdej z nóg.

Zginanie nogi w biodrze

Zegnij nogę pacjenta podkładając jedną rękę pod kolano. Drugą ręką złap za biodro w celu stabilizacji. Podnieś kolano i dociśnij powoli do klatki piersiowej. Nie pozwól na obracanie się nogi w biodrze na boki. Stopa powinna być w linii prostej z biodrem. Następnie należy opuścić nogę do pozycji wyjściowej.

Rozciąganie mięśni z tyłu uda

Metoda # 1 Uklęknij na łóżku, i połóż stopę pacjenta na swoim barku. Kolano powinno być wyprostowane. Jedną ręką przytrzymujemy nogę pacjenta, a drugą stabilizujemy staw biodrowy. Następnie podnosimy nogę do góry, do kąta około 90 stopni. Wracamy do pozycji wyjściowej.

Metoda #2 Umieść jedną rękę pod kolano a drugą pod piętę. Wyprostowaną nogę z kolanem skierowanym w stronę sufitu podnosimy nogę do góry do kąta 90 stopni. Jeżeli podczas podnoszenia, kolano zacznie się zginać delikatnie, można przełożyć rękę na wierzch kolana w celu jego lepszej stabilizacji. Następnie wracamy do pozycji wyjściowej.

Rotacje w stawie biodrowym

Jedną rękę połóż na kolanie, a druga złap za piętę. Zegnij nogę w kolanie i unieś ją w stronę klatki piersiowej, żeby kolano z biodrem utworzyło kąt 90 stopni. Następnie pociągnij stopę w swoim kierunku, a potem w stronę drugiej nogi.

LUB

Połóż jedną rękę na udzie pacjenta a drugą poniżej kolana. Przekręcamy nogę w ten sposób, żeby kolano skierowało się w stronę drugiej nogi. Następnie przekręcamy nogę w przeciwnym kierunku. Noga podczas tego ćwiczenie pozostaje prosta, tylko przekręca się tak jak np. klocek drewna (kulanie).

Odwodzenie i przywodzenie w stawie biodrowym

Jedną ręką złap nogę pacjenta pod kolano, a drugą złap pod staw skokowy lub połóż na biodro w celu jego stabilizacji. Trzymając kolano prosto przesuń nogę w kierunku brzegu łóżka na zewnątrz, tak, żeby noga tworzyła około 45 stopni z tułowiem. Następnie wróć do pozycji wyjściowej.

Rozciąganie ścięgna Achillesa

Połóż jedną rękę na kolanie, żeby zabezpieczyć je przed zgięciem się. Drugą ręką złap za piętę od dołu w ten sposób, żeby cała stopa podeszwą opierała się na twoim przedramieniu. Wykonujemy ruch naciskając przedramieniem na podeszwę stopy, stopa naciąga się w stronę kolana, rozciąga mięśnie i ścięgna z tyłu nogi.

Rozciąganie mięśni podudzia

Połóż jedną rękę pod piętę opierając stopę o przedramię i przesuń piętę do dołu tą ręką. To jest pozycja wyjściowa.
Żeby rozciągnąć mięsień brzuchaty łydki (z tyłu łydki) wyprostuj kolano, połóż druga rękę na górnej stronie stawu skokowego. Naciskaj stopę przedramieniem w kierunku kolana.

Aby rozciągnąć drugi mięsień (mięsień płaszczkowaty - znajduje się on pod mięśniem brzuchatym) należy zgiąć kolano, druga rękę umieścić pod łydką. Naciskaj stopę w przedramieniem w kierunku kolana.

Rotacje w stawie skokowym

Jedną ręką przytrzymujemy stopę w okolicy pięty, a drugą łapiemy wyżej, kciukiem od strony grzbietowej stopy. Poruszamy stopą na boki lub wykonujemy ruch okrężny stopy.

Zginanie i prostowanie palców stóp

Jedną ręką stabilizujemy stopę tuż poniżej palców. Druga ręką delikatnie poruszamy każdy palec z osobna lub wszystkie razem do przodu i do tyłu.

Zgięcie i wyprost w stawie biodrowym

Połóż pacjenta na boku i stań za nim. Jedną ręką złap jego nogę pod kolanem, od strony wewnętrznej kolana. Drugą przytrzymaj miednicę zapobiegając przesuwaniu się. Poruszaj nogą do przodu i do tyłu.

PRZYKŁADY  ĆWICZEŃ  ROZCIĄGAJĄ­CYCH   MIĘŚNIE  PIERSIOWE

1. Pozycja stojąca lub siad klęczny – rytmiczne wymachy wyprosto­wanych w stawach łokciowych koń­czyn górnych w górę, w górę ukoś­nie, w bok, w dół ukośnie (dłonie w odwróceniu) – z jednoczesnym wciągnięciem brzucha i korekcją piersiowego odcinka kręgosłupa.

2. Pozycja jak wyżej – obszerne krążenia ramion w górę, w tył aż do złączenia łopatek.

3. Pozycja jak wyżej – kończyny górne w skurczu pionowym – rytmi­czne, pogłębione ściąganie łopatek, brzuch wciągnięty.

4. Siad skulny lub skrzyżny, ty­łem do ściany, kończyny górne w skurczu pionowym przylegają do ściany – odrywanie barków, głowa, łokcie i dłonie przylegają do ściany.

5. Klęk podparty, wysunięte w przód proste kończyny górne opar­te na kanapie lub taborecie – rytmi­czne pogłębianie opadów tułowia w dół, głowa między ramionami.

6. Siad klęczny, kończyny górne odwiedzione w bok do poziomu bar­ków, dłonie zgięte grzbietowe, palce rozstawione i lekko zgięte (jakby trzymały duże jabłko w dłoniach) –wykonywanie dłońmi ruchów obrotowych ku tyłowi, jak przy wkręca­niu śruby.

7. Siad klęczny – splecione dło­nie unieść ku górze i odwrócić -wypychanie splecionych dłoni w gó­rę i w tył. Głowa między ramionami, brzuch wciągnięty (jest to tak zwany „autowyciąg” przez kończyny górne).
 

ĆWICZENIA  ROZCIĄGAJĄCE  MIĘŚNIE  ZGINACZE  STAWÓW BIODROWYCH

1. Pozycja wyjściowa – leżenie przodem (na brzuchu), kończyny górne i dolne wyprostowane, biodra przylegają do podłoża – naprzemien­ne unoszenie prawej i lewej kończy­ny dolnej ku górze.

2. Pozycja wyjściowa jak wyżej – naprzemienne unoszenie prawej kończyny dolnej i lewej kończyny górnej ku górze, następnie lewej kończyny dolnej i prawej kończyny górnej.

3. Pozycja wyjściowa jak wyżej – odrywanie prostych kończyn do­lnych od podłoża.

4. Pozycja wyjściowa jak wyżej – naprzemienne unoszenie zgiętych w kolanach kończyn dolnych ku gó­rze (biodra przylegają do podłoża).

5. Leżenie przodem, kończyny górne w skurczu pionowym oparte o podłoże – unoszenie kończyn górnych, ściąganie łopatek, biodra przy­legają do podłoża – wytrzymać pozycję.

6. Siad klęczny, kończyny górne wyprostowane w przód, oparte na podłożu – wysuwanie raz jednej, raz drugiej kończyny dolnej w tył (siad na drugiej pięcie), kończyny górne ciągną w przód, a kończyna dolna w tył – utrzymać taką pozycję, po chwili zmiana.

7. Siad prosty podparty z tyłu na dłoniach, łopatki ściągnięte, brzuch wciągnięty, głowa prosto – unosze­nie bioder w górę, utrzymać podpar­cie na dłoniach i piętach.

8. Leżenie tyłem, kończyny dol­ne wyprostowane – naprzemienne zbliżanie jednej kończyny dolnej zgiętej w kolanie do brzucha, z po­głębieniem przez docisk dłońmi ko­lana do klatki piersiowej, podczas gdy druga kończyna dolna leży wy­prostowana na podłożu. Głowa i bar­ki przylegają do podłoża.

9. Leżenie tyłem na stole, ławie lub kanapie (tułów na podłożu do bioder, kończyny dolne zwisaj ą poza brzeg stołu). Podobnie, jak w ćwicze­niu poprzednim, przyciąganie ko­lana do klatki piersiowej, podczas gdy druga kończyna dolna zgięta w kolanie zwisa swobodnie poza stołem.

10. Leżenie tyłem, kończyny dolne zgięte w kolanach i biodrach, stopy oparte na podłożu, kończyny górne w skurczu pionowym na pod­łożu – unoszenie bioder z jednoczes­nym wyprostem jednej kończyny dolnej w kolanie i wciągnięciem brzucha (kolana na tej samej wyso­kości), utrzymać pozycję.

11. Pozycja stojąca, jedna noga w wykroku – przeniesienie ciężaru ciała na nogę wykroczną (zgięcie tej nogi w biodrze i kolanie), pogłębie­nie zgięcia, podczas gdy druga koń­czyna dolna jest prosta w kolanie i biodrze. Kończyny górne oparte na biodrach lub kolanie nogi wykrocznej, łopatki ściągnięte, brzuch wcią­gnięty, pięty przylegają do podłoża.
 

ĆWICZENIA  WZMACNIAJĄCE  MIĘŚNIE  GRZBIETU

Pozycja wyjściowa – leżenie przodem, pod brzuch położyć wałek ze zwiniętego kocyka.

1. Naprzemienne unoszenie le­wej kończyny górnej i prawej koń­czyny dolnej ku górze, następnie prawej kończyny górnej i lewej koń­czyny dolnej, broda ściągnięta do mostka.

2. Unoszenie ku górze trzyma­nego w dłoniach kijka (chwyt na sze­rokość barków), głowa między ra­mionami, pośladki napięte.

3. Kończyny górne w skurczu pionowym, broda ściągnięta do mos­tka – unieść ramiona, ściągnąć łopat­ki, napiąć pośladki i utrzymać taką pozycję.

4. Leżenie na brzuchu, dłonie splecione na tyle głowy, stopy złą­czone i lekko uniesione – spychanie dłońmi stawiającej opór głowy (łok­cie skierowane ku górze) z jednoczesnym ściągnięciem łopatek i na­pięciem pośladków.

5. Pozycja jak wyżej, ruchy koń­czyn górnych jak przy pływaniu „ża­bką” – wyprost kończyn górnych, ich skurcz i ściągnięcie łopatek, utrzymanie pozycji przez chwilę, ruchy kończyn dolnych jak przy pły­waniu „kraulem”.

6. Pozycja ciała i ruchy kończyn jak wyżej – wyprost kończyn gór­nych w przód i wdech, skurcz i wydech.

7. Leżenie przodem, kończyny górne wysunięte w przód trzymają 0,5 kg woreczek (ciężarek), kończy­ny dolne wyprostowane, pięty złą­czone. Unoszenie prostych kończyn z woreczkiem w górę, z jed­noczesnym napinaniem pośladków.

8. Leżenie przodem, kończyny górne i dolne jak wyżej (bez worecz­ka) – unieść kończyny górne i dolne, rozłączyć skośnie uniesione kończy­ny górne, utrzymać tę pozycję, nastę­pnie złączyć kończyny górne i opuś­cić na podłoże.

Ćwiczenia należy wykonywać wolno, dokładnie, nie zatrzymując oddechu. Liczbę powtórzeń i czas ćwiczeń zwiększać stopniowo, w miarę poprawy wytrzymałości i si­ły mięśniowej. Nie doprowadzać do zbyt dużego zmęczenia i wystąpie­nia dolegliwości bólowych.

   ĆWICZENIA  ODDECHOWE

Leżymy na plecach, ręce wzdłuż ciała. Nogi zgięte w kolanach, stopy lekko rozstawione, oparte o podłogę. Wyprostowane ręce przenosimy w górę i za głowę. Wykonujemy wdech. Ręce powracają tą samą drogą do pozycji wyjściowej. Wykonujemy wydech.

Ćwiczenie1
Klęczymy podparci na wyprostowanych rękach. Opuszczamy cały tułów równolegle do podłoża, dotykając pośladkami do pięt.

Ćwiczenie2
Leżymy na plecach, nogi zgięte w kolanach. Podciągamy naprzemiennie, nogi zgięte w kolanach, w kierunku klatki piersiowej.

Ćwiczenie3
Leżymy na plecach, nogi zgięte w kolanach. Podciągamy jednocześnie obie nogi, zgięte w kolanach, w kierunku klatki piersiowej.

Ćwiczenie4
Leżymy na plecach, głowa spoczywa na splecionych dłoniach. Nogi zgięte w kolanach.  Przyciągamy na przemian lewe kolano zgiętej nogi do prawego łokcia i prawe kolano do lewego łokcia, z jednoczesnym uniesieniem głowy.

Ćwiczenie5
Leżymy jak w poprzednim ćwiczeniu. Podciągamy oba kolana do łokci z jednoczesnym skłonem głowy. Staramy się dotknąć kolanami głowy.

Ćwiczenie6
Leżymy jak w poprzednim ćwiczeniu. Przywodzimy lewe kolano do prawej stopy. Powracamy do pozycji wyjściowe. Następnie przywodzimy prawe kolano do lewej stopy.

Ćwiczenie7
Leżymy na brzuchu z rękami wyprostowanymi za głową, wzdłuż osi ciała. Unosimy lewą wyprostowaną nogę w górę, jednocześnie unosząc do góry prawą wyprostowaną rękę. Powracamy do pozycji wyjściowej. Teraz unosimy w ten sam sposób prawą nogę i lewą rękę.

Ćwiczenie8
Leżymy jak w poprzednim ćwiczeniu. Unosimy w górę obie wyprostowane ręce.

Ćwiczenie9
Klęczymy podparci na prostych rękach. Lewą prostą rękę odchylamy maksymalnie w górę, patrząc na nią cały czas. Powracamy do pozycji wyjściowej. Wykonujemy to samo prawą ręką.

Ćwiczenie10
Pozycja jak w poprzednim ćwiczeniu. Podnosimy w górę prawą nogę, prostując ją, jednocześnie unosząc w górę i w przód, na wysokość głowy, lewą rękę. Powracamy do pozycji wyjściowej. Wykonujemy te same ruchy lewą nogą i prawą ręką.

 Ćwiczenie11
Pozycja jak w poprzednim ćwiczeniu. Podnosimy lewą nogę w górę, prostując ją. Uginając ramiona dotykamy czołem podłogi. Powracamy do pozycji wyjściowej. Ponownie wykonujemy ćwiczenie prawą nogą.

Ćwiczenie12
Pozycja jak w poprzednim ćwiczeniu. Wyginamy plecy w górę. powracamy do pozycji wyjściowej, wyginamy grzbiet w dół ( tzw. "koci grzbiet" ).

Ćwiczenie13
Opuszczamy cały tułów równolegle do podłoża, dotykając pośladkami do pięt.

PROPOZYCJE  ĆWICZEŃ   LOGOPEDYCZNYCH

1.      Ćwiczenia usprawniające aparat artykulacyjny, których celem jest doprowadzenie do wibracji języka potrzebnej do wymowy głoski R

·        Rozciąganie języka leżącego swobodnie w jamie ustnej tak, aby jego boki dotykały zębów trzonowych a następnie wysuwanie szeroko języka

·        Ujmowanie brzegów języka między zęby trzonowe i delikatne rzucie

·        Układanie szeroko języka i wykonywanie wdechów i wydechów przy lekko rozchylonych wargach

·        Ujmowanie brzegów języka między zęby trzonowe i unoszenie jego czubka do wałka dziąsłowego

·        Masaż języka przez wysuwanie go i wsuwanie przez lekko zbliżone zęby

·        Zdmuchiwanie skrawków papieru z czubka języka

·        Szybkie i delikatne wymawianie dziąsłowych głosek t i d oraz tdn przy znacznym otwarciu ust

2.      Ćwiczenia usprawniające aparat mowy zwłaszcza pionizację języka do wymowy głosek szumiących:

·        Otwieranie szeroko buzi i „ zaglądanie” językiem do gardła

·        Otwieranie szeroko buzi i masowanie czubkiem języka wałeczka dziąsłowego ( miejsce za górnymi zębami)

·        Otwieranie szeroko buzi i „malowanie” czubkiem języka jak pędzlem „sufitu” tj. podniebienia

·        Otwieranie szeroko buzi i liczenie czubkiem języka górnych zębów

·        Otwieranie szeroko buzi i mycie czubkiem języka górnych zębów

·        Kląskanie językiem

·        Robienie z języka „łyżeczki”, „rurki”

·        Szybka wymowa sylab la, la, la….    lo, lo, lo…. le, le, le…. lu, lu, lu

Aby  ćwiczenia  przyniosły efekty należy wykonywać je  codziennie przez 10-15 minut.